Het is grappig om te zien, hoe deur na deur sluit,
hoe zelfs de deuren met slot, zijn dichtgevallen,
het is leuk om te zien, dat ik dacht alles onder controle te hebben,
Maar het verlies van het toeval.

uiteindelijk, weet ik me toekomst toch al,
en dat zit me zo dwars,
wetend dat er niks is daar,
wetend dat ik toch verlies.

En dan vragen mensen: waarom doe je niks?
waarom zou ik ook maar iets moeten doen,
als ik toch al weet dat het nergens toe leidt.
ik zou wel goed bezig willen zijn,
maar de kennis dat ik er niet mee gelukkig kan worden, houdt me tegen.

Dus ik grijp naar de fles en verspil me leven,
en neem een slok, juist om dat te vergeten.

Ja, hoe mooi het leven had kunnen zijn,
hoe mooi ik dacht dat het zou worden,
de dingen krijgen die je hartje begeert,
tot de kennis kwam dat hier niks te begeren viel.
en hetgeen wat ik wel wil,
loopt toch alleen maar voor me uit, van me weg.

Die dromen van oud worden, eigen huis, leuke baan,
zelfs die dromen lijken al ver weg,
geen van die dingen zijn voor mij weggelegd,
want ik ga me laatste stukje tegemoet.

ja, het laatste stukje, compleet uitleven,
compleet naar de andere stemmen luisteren,
compleet terug naar waar ik was,
de wereld waarin de mensen me geen fuck konden schelen,
net zomin als het hen kan schelen,
de wereld waarin ik overzicht had,
en mezelf niet zo wanhopig voelde.
ja, die wanhoop, die heeft mij kapot gemaakt.

ik had alles graag anders gezien,
ik had me dromen willen leven,
geen nachtmerries, geen angstbeeld,
alleen me dromen.

maar ik ben dit zat,
ik heb er genoeg van,
ik wil zo niet verder.